Gal papriekaištausite man, kad jūsų nuolankus gidas ėmė ir išpuiko, ragaudamas valgius vis kitose šalyse? Išties, smagu atostogaujant leisti sau šiek tiek daugiau, tad pasistiprinimui renkamės vis naujas vietas: smaguriaujam jaukiame šeimos restoranėlyje Slimoje, ragaujam picą Milano senamiestyje, srebiam jūros gėrybių sriubą Marsalforno pakrantėje – įvairovė ir romantika! Tiesa, ir šioje apybraižoje sulauksite Lietuvoje dar neregėtos naujovės – pasakojimas apie stilingą užeigą Olštyne bus dvejomis kalbomis, kad ir kaimynai lenkai galėtų pasiskaityti mūsiškius įspūdžius. (Tik nuorodų nelietuviškame tekste kol kas bus mažiau, nes vargu ar dažnas užsienietis supranta mūsų šneką.) Taigi, nuriedėję kelis šimtus kilometrų iki nakvynei pasirinkto katalikiško viešbučio „Domus Mariae” Gietšvalde, esančiame Olštyno kaimynystėje, buvome jau gerokai praalkę. Vėlyvus pietus nutarėme sukirsti Olštyne, nes magėjo pamatyti Varmijos-Mozūrų vaivadijos sostinės senamiestį. Visagalė navigacija padėjo mums greitai nukakti Olštynan, ir mudu jau pėdiname akmenimis grįsta gatvele link pilies. Išvydę drūtą bokštą su vartais, susipratome, kad tai miesto sienos reliktas, ir Olštyno senamiestis driekiasi už jo – ten nesunkiai rasime vietą pasistiprinti.
Pasivaikščioti Olštyno senamiestyje pakviesiu jus netrukus, o kol kas dairomės vietos užkąsti, ir į akis kreta užrašas GRECO šalia vartų senamiestin.
Įžengę senamiestin pro vartus bokšte, pateksite pėsčiųjų promenadon, kurios pradžioje ir įsikūręs graikiškų patiekalų restoranas GRECO.
Tvyrant kaitrai, smagu prisėsti žalumoje skendinčioje GRECO lauko terasoje, tad ir pasirinkome dviems skirtą staliuką netoliese įėjimo.
Ar gausus šiame restorane valgių pasirinkimas? Spręskite iš valgiaraščio nuotraukų, tiesa, čia tik maža dalis jo. Prisipažinsiu, kad vengiu užeigų, nepateikiančių valgių nuotraukų, nes gali sulaukti visai kitko, nei laukei.
Trečdalį amžiaus veikiantis graikiškų patiekalų restoranas senovinio bokšto kaimynystėje pakvietė apsilankyti.
Žinote, mieli bičiuliai, kaip renkuosi vietą pasistiprinimui? Nesu išpuikęs gurmanas, kuriam labai svarbu, kad garnyras būtų lėkštėje padėtas taip ir ne kitaip, man nesvarbu, kokio ilgio peilį ir šakutę gausiu, kokia staltiese bus užtiestas staliukas. Apsispręsti man padeda ne meniu ar kainos jame, o žmonės, tikriau sakant – personalas. Jei jie šypsosi, yra mandagūs ir paslaugūs, tai, tikėtina, gerai uždirba ir myli savo darbą. Tuomet ir patiekalai bus pagaminti, įdedant meilę savajai užeigai ir jos lankytojams. Visada pasidairau ir į užeigos interjerą – jei kuriant jį, buvo negailėta pastangų ir pinigėlių, tai ir dėmesio svečiui/klientui nepritrūks. Visuomet pasidairau ir į WC, net ir tuomet, kai reikalo lankytis jame nėra. Jei minėtoji įstaiga prižiūrėta ir švari, tai tvarka vyraus ir svarbiausioje užeigos patalpoje – virtuvėje.
Patalpos stilingos ir dailios, lėšų jų įrengimui nepagailėta, dizainerio profesionalumu abejoti netenka. Tik kaitrų vakarą visi lankytojai – lauko terasoje.
GRECO nudžiugino tuo, kad į pirmajame aukšte įsikūrusią virtuvę kiekvienas gali dirstelėti, vos pravėręs užeigos duris. Ne vien interjere vyraujančios melsva ir balta spalvos – jos dominuoja Graikijos vėliavoje ir pačioje šalyje – atrado vietą GRECO erdvėse, bet ir graikams įprastas virtuvės matomumas. Mūsuose neįprasta klientui rodyti valgių gaminimo procesą, tačiau kitose šalyse – kad ir toje pačioje Italijoje ar Graikijoje – patiekalų ruošimas nėra paslaptis. Na, o kol mūsiškiai gardumynai dar neatkeliavo į stalą, kviečiu pasidairyti GRECO prieigose – Staromiejska (Senamiesčio) gatvėje, šiandieną esančioje išpuoselėta pėsčiųjų promenada. Beje, turbūt sutiksite su manimi, kad rinkdamiesi užeigą, sutinkame šiek tiek sumokėti ir už dailias jos apylinkių panoramas.
GRECO kaimynystėje – tiek kruopščiai restauruoti senoviniai pastatai, tiek XX amžiaus antrosios pusės namai.
Antrųjų patiekalų kainos GRECO kinta nuo dešimties iki bemaž dvidešimties eurų, tačiau kaina atitinka gardumą ir gausumą, tik šiek tiek pasigedau daržovių, o štai gruzdintų bulviukų buvo aiškiai perdaug, nes šis garnyras ne itin dera vištienos šašlykui – mėsa sausoka, tad su bulvėmis – sprangi. Norėtųsi daugiau padažo bei žalumynų.
Salotos GRECO, o ir daugumoje lenkiškų užeigų, kainuoja nepigiai – vidutiniškai dešimtį eurų (perskaičiavus iš zlotų) – bet porcijos nemenkos ir sočios. GRECO mus maloniai nuteikė greitas, paslaugus ir mandagus aptarnavimas, tad pora euriukų arbatpinigių privalėjome palikti. Maloniai nuteikia ir tai, kad dažnoje lenkiškoje užeigoje dirba linksmai nusiteikęs jaunimas, matyt, deramai uždirbantis, ir neieškantis laimės svečiose šalyse.
Ar rekomenduočiau GRECO atvykusiems iš Olštyną? (Beje, Lenkijoje yra šeši šio vardo restoranai, kurią sąrašą rasite http://www.grecija.pl) Gražios apylinkės ir prestižinė vieta šalia vartų senamiestin – privalumas. Skoningas ir originalus interjeras – pliusas. Žalumoje paskendusi lauko terasa – puikus dalykas smarkiai atšilusiame klimate. Greitas ir mandagus aptarnavimas, šviežias ir sotus maistas – galiu tą paliudyti. Tvarkingas WC – puiki savybė. Palinkėčiau restorano šefui „spustelti” ant žalumynų garnyre, o štai ne itin sveikų gruzdintų bulvyčių galima dėti gerokai mažiau. Kainos? Adekvačios išvardintoms GRECO savybėms, o ir prisipažinkite, kad atostogaudami ar tiesiog ilsėdamiesi, leidžiate sau daugiau, tad ir neakcentuokite kainas valgiaraštyje. Tiesą sakant, nepasilikau čekio, tad kiek pamenu, užsisakyti patiekalai kainavo po dešimtį eurų kiekvienas. Drąsiai rekomenduoju jums Olštyne įsikūrusį GRECO, kurį rasite nesunkiai – prie vartus senamiestin saugančio bokšto. (Na, o toliau – šios apybraižos tekstas lenkiškai.)
Olštyne įsikūręs graikiškų patiekalų restoranas GRECO nėra pigininkas, bet kainos čia adekvačios kokybei, maloniai nuteikia ukrainiečių kalba meniu.
Apsilankyti Olštyne esančiame restorane GRECO mums padėjo AIDŲ fotoarchyvas. Publikacijos rengimą finansiškai nerėmė joks fizinis ar juridinis asmuo, niekas nediktavo nuomonę ar sąlygas.
Grecki akcent w sercu Olsztyna
Być może zarzucisz mi, że Twój skromny przewodnik oszalał, próbując potraw w różnych krajach? Rzeczywiście, fajnie jest pozwolić sobie na trochę więcej na wakacjach, więc wybieramy nowe miejsca do jedzenia: bawiąc się w przytulnej rodzinnej restauracji w Slimie, jedząc pizzę na mediolańskiej starówce, popijając zupę z owoców morza na wybrzeżu Marsalforna – różnorodność i romans! W rzeczywistości ten felieton będzie również zawierał nowość, której nigdy wcześniej nie widziano na Litwie: historia stylowej restauracji w Olsztynie będzie dwujęzyczna, aby nasi polscy sąsiedzi mogli również przeczytać nasze wrażenia. (Tylko tekst nielitewski będzie miał na razie mniej odniesień, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby wielu obcokrajowców rozumiało nasz język). Tak więc, po przejechaniu kilkuset kilometrów do katolickiego hotelu Domus Mariae w Gietrzwaldie, w okolicach Olsztyna, byliśmy już dość głodni. Postanowiliśmy zjeść późny obiad w Olsztynie, ponieważ chcieliśmy zobaczyć starówkę stolicy województwa warmińsko-mazurskiego. Wszechmocna nawigacja pomogła nam szybko dotrzeć do Olsztyna i już szliśmy brukowaną ulicą w kierunku zamku. Gdy widzimy poszarpaną basztę z bramą, zdajemy sobie sprawę, że jest ona reliktem murów miejskich, a olsztyńska starówka rozciąga się poza nią – bez trudu znajdujemy tam miejsce na postój.
Wiecie, drodzy przyjaciele, jak wybieram miejsce do jedzenia? Nie jestem fantazyjnym smakoszem, który jest bardzo zainteresowany sposobem, w jaki przystawka jest umieszczona na talerzu, a nie w żaden inny sposób, nie obchodzi mnie długość noża i widelca, które otrzymam, ani obrus, który zostanie umieszczony na stole. To nie menu ani ceny w menu pomagają mi podjąć decyzję, ale ludzie, a raczej obsługa. Jeśli się uśmiechają, są uprzejmi i pomocni, prawdopodobnie są dobrze opłacani i kochają swoją pracę. Wtedy dania będą przygotowywane z miłością do restauracji i jej klientów. Zawsze patrzę też na wnętrze karczmy – jeśli zostało zaprojektowane z wysiłkiem i pieniędzmi, gościom/klientom nie zabraknie uwagi. Zawsze patrzę też na toaletę, nawet jeśli nie ma potrzeby jej odwiedzania.
Jeśli obiekt jest dobrze utrzymany i czysty, kuchnia, najważniejsze pomieszczenie w gospodzie, również będzie w porządku. GRECO z przyjemnością zauważyło, że kuchnia na parterze jest otwarta dla wszystkich, gdy tylko otworzą drzwi zajazdu. Nie tylko niebiesko-białe kolory, które dominują we wnętrzu – dominują nad grecką flagą i samym krajem – znalazły miejsce w przestrzeniach GRECO, ale także widoczność kuchni, która jest powszechna wśród Greków. W naszym kraju nietypowe jest pokazywanie klientowi procesu gotowania, ale w innych krajach, takich jak Włochy czy Grecja, przygotowanie potraw nie jest tajemnicą. Cóż, zanim nasze przysmaki trafią na stół, zapraszam do rozejrzenia się po wejściu do GRECO. Cóż, zanim nasze pyszności wjadą na stół, zapraszam do rozejrzenia się po lokalu GRECO – ulicy Staromiejskiej, dziś pięknym deptaku dla pieszych. Swoją drogą, chyba zgodzicie się ze mną, że wybierając karczmę, godzimy się trochę dopłacić za piękne panoramy jej otoczenia.
Ceny drugich dań w GRECO wahają się od dziesięciu do prawie dwudziestu euro, ale cena odpowiada pyszności i bogactwu, a ja trochę tęskniłem za warzywami, ale frytki były wyraźnie za dużo, a dodatek nie jest zbyt dobry dla szaszłyka z kurczaka – mięso jest suche, a ziemniaki są gąbczaste. Wolałbym więcej sosu i zieleni. Sałatki w GRECO, jak i w większości polskich restauracji, nie kosztują dużo – średnio 10 euro (w przeliczeniu na złotówki) – ale porcje są duże i sycące. W GRECO byliśmy zachwyceni szybką, pomocną i uprzejmą obsługą, więc musieliśmy zostawić kilka euro na napiwki. Miło jest też wiedzieć, że w wielu polskich restauracjach pracują weseli młodzi ludzie, najwyraźniej zarabiający przyzwoicie i nie szukający szczęścia na obczyźnie.
Czy poleciłbyś GRECO osobom przyjeżdżającym z Olsztyna? (Swoją drogą w Polsce jest sześć restauracji o tej nazwie, których listę można znaleźć na stronie http://www.grecija.pl) Piękna okolica i prestiżowa lokalizacja tuż przy bramach na Starym Mieście to plus. Gustowne i oryginalne wnętrze – na plus. Zewnętrzny taras tonący w zieleni to dobra rzecz w klimacie, który znacznie się ocieplił. Szybka i uprzejma obsługa, świeże i sycące jedzenie – to mogę potwierdzić. Schludna toaleta to świetny element. Życzyłbym sobie, aby szef kuchni „klikał” na zieleninę w dodatkach, a niezbyt zdrowe frytki mogłyby być znacznie mniejsze. Ceny? Adekwatne do wyżej wymienionych cech GRECO i przyznaję, że kiedy jesteś na wakacjach lub po prostu odpoczywasz, wydajesz więcej, więc nie podkreślaj cen w menu. W rzeczywistości nie zachowałem paragonu, więc o ile pamiętam, zamówione przeze mnie dania kosztowały dziesięć euro za sztukę. Mogę gorąco polecić GRECO w Olsztynie, które łatwo znaleźć – znajduje się w pobliżu wieży, która strzeże bramy do starego miasta.
Restaurację GRECO w Olsztynie mogliśmy odwiedzić dzięki archiwum fotograficznemu AIDAI. Publikacja nie była sponsorowana finansowo przez żadną osobę fizyczną lub prawną, ani nikt nie dyktował opinii ani warunków.
Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)
Restoraną GRECO Olštyne rasite Staromiejska gatvės 16-ame name, senamiesčio širdyje.
